ცხოვრების გზა
გიორგი არბოლიშვილი დაიბადა 1977 წელს, ქალაქ ქუთაისში. ბავშვობიდანვე განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა ხელოვნების, ბუნებისა და შემოქმედების მიმართ. მისთვის გარემომცველი სამყარო ყოველთვის შთაგონების წყარო იყო, ხოლო ფერები, ფორმები და ბუნების სილამაზე საკუთარი ემოციებისა და ხედვის გამოხატვის საშუალება. სწორედ ამ სიყვარულმა განსაზღვრა მისი პროფესიული არჩევანი და მიიყვანა სამხატვრო აკადემიაში, სადაც საფუძვლიანი ცოდნა მიიღო და საკუთარი შემოქმედებითი შესაძლებლობები განავითარა. პროფესიული საქმიანობის განმავლობაში გიორგი რამდენიმე საჯარო სკოლაში მუშაობდა. მისი პედაგოგიური მოღვაწეობა მხოლოდ ცოდნის გადაცემით არ შემოიფარგლებოდა, იგი ცდილობდა, თითოეულ მოსწავლეში აღმოეჩინა ნიჭი, განევითარებინა შემოქმედებითი აზროვნება და ახალგაზრდებისთვის ხელოვნებისადმი სიყვარული გაეღვივებინა. მისი ხელმძღვანელობით არაერთმა ნიჭიერმა ახალგაზრდამ გადადგა პირველი ნაბიჯები შემოქმედებით სამყაროში და სამყაროზე ახლებურად დაკვირვება ისწავლა. გიორგი არბოლიშვილისთვის ხელოვნება მხოლოდ პროფესია არ არის, ეს ცხოვრების განსაკუთრებული ხედვა, შინაგანი სამყაროს გამოხატულება და ადამიანებთან ურთიერთობის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ფორმაა. მისი შემოქმედებითი გზა ნათლად ასახავს იმ ადამიანის ბუნებას, რომელსაც სურს, საკუთარი ნიჭით, ცოდნითა და გამოცდილებით სხვებსაც გაუზიაროს სილამაზე და შთაგონება. თუმცა, ყოველივე ეს არასრული იქნებოდა, რომ არ აღგვენიშნა ის მთავარი საფუძველი, რომელიც მის პიროვნებას განსაკუთრებულ სიღრმესა და მნიშვნელობას ანიჭებდა, მისი ურყევი რწმენა ბიბლიური ჭეშმარიტებისადმი და ღვთის სიყვარული. გიორგი სრულყოფილად ფლობდა ბიბლიურ ცოდნას და ცდილობდა, ღვთის სიტყვით ეხელმძღვანელა როგორც საკუთარ ცხოვრებაში, ისე სხვებთან ურთიერთობისას. მისი რწმენა მხოლოდ ცოდნით არ შემოიფარგლებოდა, იგი ყოველდღიურ ცხოვრებაში ავლენდა სიყვარულს, სიკეთეს, თავმდაბლობასა და ადამიანებისადმი გულწრფელ ინტერესს. მისთვის ბუნება და ხელოვნება მხოლოდ ესთეტიკური სილამაზის წყარო არ იყო. ისინი შემოქმედის სიბრძნისა და დიდებულების გამოხატულებას წარმოადგენდა. თითქოს ბუნების თითოეულ ფერში, ფორმასა და დეტალში ხედავდა ღვთის შემოქმედების საოცარ სილამაზეს, რაც მის შემოქმედებით სამყაროს განსაკუთრებულ შთაგონებასა და სულიერ სიღრმეს სძენდა. სწორედ ეს ერთიანობა, ხელოვნების სიყვარული, ადამიანებისადმი გულწრფელი დამოკიდებულება და ღვთისადმი ძლიერი რწმენა, ქმნიდა მის განსაკუთრებულ პიროვნებას. მისთვის მნიშვნელოვანი იყო ისეთი ცხოვრების წარმართვა, რომელიც თავად შემოქმედის თვისებებს ასახავდა. მისი ცხოვრების მაგალითი გვახსენებს, რომ ადამიანის ნამდვილი სილამაზე მხოლოდ მის ნიჭსა და ცოდნაში კი არა, უპირველესად მის გულში, რწმენასა და იმ სიყვარულში ვლინდება, რომელსაც სხვებს უზიარებს.
„მისი ადამიანებისადმი სიყვარული უდიდესი იყო.“
სამარადისო ხსოვნა — 1977–2026